Monthly Archives: જાન્યુઆરી 2011

રોમીંગ

રજનીકાંતઃ મારું ઘર એટલું મોટું છે કે એમાં લોકલ ટ્રેન દોડે છે.

નરેશ કનોડીયાઃ મારા ઘરના દરેક ખુણામાં બીજે ખુણેથી રોમીંગ લાગે છે…!!!

વટનો કટકો બાપુ…….!!!

Advertisements

પથ્થર

ફેંક્યો હશે કેટલા પ્રેમ થી એક પથ્થર
કે રચાઈ ગઈ અજાયબીભરી
એક સંગેમરમરની ઈમારત
કબર ઉપર ,
નહીતર કેટલીયવાર
કફન નસીબ નથી હોતું
લાશ ઉપર .

ઉર્મિના ઉપવન

નવાબ

થોડો લીબાસ પહેરીલે નવાબ

હું કદાચ બોલીના શકું, તુંજ હમણાં બોલી લે જનાબ…

 

હૈયે હરખ છે પણ બારણાં છે બંધ

આપણી તો સ્મિતની મુલાકાત છે નવાબ…

 

મન મલકે તન ઉછળે

પડેલી કરચલી જુવે તુજ વાટ ઓ નવાબ…



મળવું છે?

ચાલ આપણે મળવું છે?

પણ હા શરત ઍટલી-

હૃદયને બાજુ પર રાખી.

ચૈતાલી સુતરીયા

જવાની

તરસતી તરસની પ્યાસ છે જવાની

જીંદગીનું જોરદાર હલેસું છે જવાની

 

લાગણીના લહેકામાં લહેરાય જવાની

બુંદ બુંદ નીચોવાય જવાની

 

ખાંડાની ધારની ચમક છે જવાની

પીપળાની પાળે છલકાય જવાની

 

તોફાની તડકે વીંઝાય જવાની

ચોમાસે મસ્તીથી ભીંજાય જવાની

 

શમણાંની સાંજે સર્જાય જવાની

ઉમ્મીદોની ઓથે લપાય જવાની

 

શરમ થોડેથી શરમાય જવાની

જવાન ભુજામાં સમાય જવાની

 

ખુબસુરતીમાં મઢાય જવાની

પથ્થર પરસેવે નહાય જવાની

 


(પ્રયાસ છે. માર્ગદર્શન જરૂરી છે.)

નવું ઈમેઈલ સરનામું

જય શ્રી ક્રિષ્ણ દોસ્તો,

મજામાં હશો.

આમ તો કોમ્પ્યુટર ફીલ્ડ સાવ અજાણ્યું ના કહેવાય હવે પાંચ-છ વર્ષના સહવાસ પછી પણ તોયે હું (બીજા બધાઓની ખબર નથી) ઘણી બધી બાબતોથી સાવ અજાણ જ હોઉં છું. જ્યારે જ્યારે અથવા સમયે સમયે માહિતી મળતાં પોતાની જાતને અપડેટ કરતો રહું છું.

તાજી મળેલી જાણકારી અનુસાર હોટમેઈલ.કોમ દ્વારા ચલાવાતી મેઈલ સેવા વધુ જગ્યા (લગભગ ૨૫ જીબી) સાથે ડોક્યુમેન્ટ સ્ટોરેજ અને શેરીંગની ગુગલ કરતાં વધુ સારી સગવડ આપે છે.

બસ, પછી ક્યાં કોઈને પુછવાનું જ હતું. બનાવી લીધું નવું ઈમેઈલ સરનામું.

તમેય નોંધી લો.

impandya@live.com

તમારી ઈ-ટપાલની ત્યાં પણ રાહ જોઈશ હવે. બાકી મારાં બીજાં બે જુનાં મેઈલ બોક્ષ ખુલ્લાંજ છે જે નીચે મુજબ છે.

—> vimeshpandya@gmail.com

—> vimeshpandya@yahoo.co.in

જોઈએ નવું કેટલા દા’ડા ચાલે છે…

મકરસંક્રાંતી

જય શ્રી ક્રિષ્ણ દોસ્તો,

મકરસંક્રાંતીની પુર્વસંધ્યાએ સૌને મકરસંક્રાંતી અને પતંગોત્સવની હાર્દિક શુભેચ્છાઓ.

સંક્રાંતી અને પતંગોના મહત્વ અને ઈતિહાસ વિશે બધેજ લખાઈ ચુક્યું છે અને આજે તો એના વિશેના સાહિત્યનો જાણે કે રાફડો ફાટ્યો હશે એટલે કદાચ હવે મારા તરફથી નવું કાંઈ પણ લખવાનું બાકી રહેતુ નથી.

બસ ગુગલ પર સર્ચ કરીને પ્રસગને અનુરુપ થોડા ફોટાઓ મુક્યા છે.

યુવાન વિધવા/ત્યક્તા

આટલા આધુનિક અને મહત્તમ વૈજ્ઞાનીક જમાનામાં પણ કુદરતે પોતાની મહત્તા જન્મ અને મૃત્યુના સમય-સ્થળ અને સંજોગોને પોતાની પાસે રાખીને સાચવી રાખી છે જે દુનિયામાં કોઈ સમજી શકયું નથી અને સમજી શકવાનું નથી. આપણે માત્ર આ રહસ્યનો પડદો ઉંચકાયા પછી જે પરિસ્થીતિઓ નિર્માણ પામે છે એને સમય અને સંજોગો પ્રમાણે અનુકુળતાનો વાઘો પહેરાવવો પડે છે.

જીવનમાં ઉંમરનો ૨૨ થી ૪૫ વર્ષનો તબક્કો દરેક માટે કંઈ પણ કરવા માટે સુયોગ્ય તબક્કો છે જે દરમ્યાન એ પોતાની-પોતાના પરિવારની અને નવી પેઢીને માટે એક અલગ જ વિશ્વનું નિર્માણ કરી શકે છે પણ આજ સમયમાં અચાનક ઈશ્વરના કરે ને એવું કાંઈક ઘટે કે માણસ પાંગળો બની જાય અથવા એના આયુષ્યની દોરી પુરી થઈ જાય તો? જ્યાં એક ખુબસુરત લીલી વાડીનું નિર્માણ થવા જોઈતું હતું ત્યાં અચાનક આવેલા વાવાઝોડાની પરિસ્થીતિ ઉભી થાય છે કે નહીં?? કંઈક આવુંજ આપણા સમાજની દીકરીઓ સાથે હજી સુધી થઈ રહ્યું છે. યુવાન આશાઓ અને અપેક્ષાઓથી ભરેલી ઉત્સાહી કોડભરી કન્યા પોતાનું મૈયર છોડીને હસતું મોઢું રાખી ઈશ્વરે અને એના નિમિત્ત બનેલા એના માતા પિતાએ એના માટે નક્કી કરેલા યુવાન સાથે નવી જીંદગી શરૂ કરવા નીકળી તો જાય છે પણ મોટે ભાગે એના ભણતર, બુધ્ધિ અને આંખો ઉપર એક પાટો બાંધીને. એને લગ્ન વખતે મળેલાં ઘરેણાં જીવ કરતાં વધુ સાચવી રાખવાં પડે છે. એ બોલી નથી શકતી પણ હંમેશાં એની આંખની નીચે કાળનો એક આછો ભય સતાવતો હોય છે અને “એ અગર સત્ય થઈ જશે તો…..” ની કલ્પના માત્ર એને રોજ એના પતિના ઘરેથી નીકળ્યા પછી ધ્રુજાવતી રહે છે. યુવાન અને એમાંય સ્ત્રી (હજીય સ્ત્રી-પુરુષ અસમાનતાનાં ધોરણોને કારણે) હોવાને લીધે, હું લખતો નથી પણ એ જેટલી માનસિક, શારીરીક, સામાજીક અને આર્થીક સમસ્યાઓનો સામનો કરે છે અથવા કરી શકે છે અથવા કરી રહી છે અથવા કરવાની એના માથે જવાબદારી હોય છે કદાચ એટલી તો નહી પણ એના ૧૦૦મા ભાગની પણ પુરુષ પાસે ખાલી અપેક્ષા પણ રાખવી વ્યર્થ થઈ જાય છે. એવી દીકરીઓ, બહેનો અરે જવા દો “સ્ત્રીઓ”ને સમાજ પોતાની જવાબદારી, કમનસીબ જેવી ના ગણી એના પુનઃલગ્ન માટે આગળ આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. સાથે સાથે એક ખુબ જ સાચી વાત એ પણ છે કે જ્યારે આ દિશામાં પ્રથમ પગલું ભરવાનો પ્રયત્ન પણ થશે અથવા વિચાર પણ કરવામાં આવશે ત્યારે

  • મારા જ ઘરેથી કેમ..?
  • ફલાણા ને ત્યાં પહેલાં જાઓ..
  • મારે ફરી નથી પરણવું / પરણાવવી
  • ભઈ તમને મારું જ ઘર મળ્યું ?
  • અમે ઈજ્જત વેચી નથી ખાધી

એવા તમામ પ્રકારના વિરોધ અને અગવડોનો સામનો કરવો પડશે. પણ જ્યારે ખબર જ છે કે આવું થશે તો એના માટે શું કરવું જોઈએ અથવા શું કરી શકાય જેવા વિકલ્પો વિચારી શકે એવા પ્રબુધ્ધ સભ્યો આપણી પાસે છે જ.

આ સાથે જો યુવાન ત્યક્તાઓ માટે જોઈએ તો….

સમાજમાં જે રીતે છુટાછેડા અને આંતરજ્ઞાતિય લગ્નો વધી રહ્યા છે એજ ગતિથી યુવાન સ્ત્રીઓને લગ્ન પછી ખુબજ ઓછા સમયગાળામાં નગણ્ય કારણોસર અથવાતો બહાનાં હેઠળ ત્યજી દેવાના કિસ્સાઓ પણ વધી રહ્યા છે. લાંબા પહોળા સંબંધો ધરાવતા સમાજના દરેક કુટુંબો આવા કોઈને કોઈ કિસ્સા વિશે માહિતગાર છે. આવા કિસ્સાઓને વ્યક્તિગત રીતે ના લેતાં જો સામુહિક રીતે લેવામાં આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. ઘણી વખત યુવતીઓએ ત્યક્તા ન બનવા/કહેવડાવવા માટે શારીરીક અથવા માસીક ત્રાસ સતત સહન કરવા પડે છે. શું એ યુવતીએ એની જીંદગી માટે ક્યારેય આવી અપેક્ષા રાખી હશે? આવી પળે એ શું વિચારતી હશે? શું એની સાથે જે કાંઈ પણ ઘટી રહ્યું છે/રહ્યું હોય છે એવામાં સમાજે શું માત્ર ચુપચાપ તમાશો જોઈ રહેવા જોઈએ? આ વિષય પર હું કેટલું લખી શકુ છું એ કદાચ મારી કલમ પણ નથી જાણતી. કદાચ વડીલો વધુ સમજીને આગળ વધે તો કદાચ વધુ સારા પરિણામો આવી શકે છે.

ખાસ નોંધઃ ઉપરના બંને મુદ્દાઓમાંથી એક પણ મુદ્દો યુવાન પુરુષને અસર કરતો નથી.

તસવીર મારી પાસે આવેલા એક મેઈલમાંથી લેવામાં આવી છે…


લગ્ન અને આંતરજ્ઞાતીય લગ્ન

સમાજમાં પરિવારને જણાવ્યા વગર અથવા આંતરજ્ઞાતીય લગ્નોની સંખ્યા ઉત્તરોત્તર વધતી જાય છે.  કારણ કે લગભગ ૧૦૦% શીક્ષીત અને ૮૦% કરતાં વધુ યુવાનોથી છલકાતો સમાજ પોતાનાં બાળકોની ભાવનાઓ નથી સમજી શક્યો.

ખાસ કરીને છોકરીઓ દ્વારા ભરવામાં આવતાં આવાં પગલાં મારી દ્રષ્ટીએ એમના કરતાં એમના પરિવાર અને માતા-પિતાની મોટી ભુલોને કારણે હોય છે. બાળકો પર પ્રભાવ કરતાં દબાણ વધુ હોય છે, સમજાવવાની ઢબ એમને નજીક લાવવાની જગ્યાએ વધુ દુર લઈ જાય એવી હોય છે. ઘરે એમને શું ભણવું છે એના કરતાં એમને ક્યાં લગ્ન કરાવવાની ઇચ્છા છે એની ચર્ચાઓ થતી હોય છે. એમની સામે સમાજને ખુબજ વિચિત્ર રીતે રજુ કરવામાં આવે છે જેને કારણે એમને સમાજ પ્રત્યે ભાવ વધવાની જગ્યાએ સુગ ચડવા માંડે છે.

આ સિવાય જ્યારે છોકરાઓની વાત હોય ત્યારે ખુદ એમનાજ માતા પિતા “હવે સમાજ જેવું છે જ ક્યાં???…બધ્ધાય બહારથી લાવે છે હવે તો… ફલાણાના ઘરે જ જુવોને..” જેવા સંવાદો રજુ કરી જાણે એને સામેથી જ આવું પગલું ભરવા કાં તો ઉશ્કેરે છે અથવા પ્રેરણા આપે છે. આવું કરતી વખતે એ કદાચ એમની જાતને જ ભુલી જતા હોય છે.

આ વિષય ખુબજ સમજદારી પુર્વકનો અભ્યાસ માંગી લે એવો છે. માત્ર જીંદગીનો અનુભવ એકલો જ આવી બાબતોમાં સીધો જ નિર્ણય લઈ લેવા માટે મારી દ્રષ્ટીએ પુરતો નથી પણ જમાના પ્રમાણે પેઢીમાં આવેલાં પરિવર્તનો, શીક્ષણ, સગવડો અને જરૂરીયાતો સમજ્યા બાદ કંઈ પણ સમજાવવા અથવા સમજવા માટે જરૂરી અથવા તો ફરજીયાત છે.

જ્યાં સુધી નવી પેઢી સાથે સંકળાયેલી આવી પાયાની બાબતો અંગે એમને સાથે રાખીને વિચાર વિમર્શ અથવા તો નિર્ણયો સુધી નહીં પહોંચવામાં આવે ત્યાં સુધી કદાચ આવું ચાલતું જ રહેશે અને હા, જો આ બાબતે જલ્દી / યુધ્ધના ધોરણે જો યોગ્ય સમજ સાથે પગલાં લેવામાં નહી આવે તો હજી સુધી સમાજનું જે પ્રકારનું અસ્તીત્વ આપણે જોઈ રહ્યા છીએ એનું આયુષ્ય બહું ઓછા વર્ષો સુધી હશે…

“આ માત્ર મારો પોતાનો મત છે.”

 

 

તસવીર સૌજન્યઃ ક્લીક કરો

2010 in review

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

Featured image

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 3,900 times in 2010. That’s about 9 full 747s.

 

In 2010, there were 23 new posts, not bad for the first year! There were 51 pictures uploaded, taking up a total of 4mb. That’s about 4 pictures per month.

The busiest day of the year was December 22nd with 106 views. The most popular post that day was અંતરયાત્રા.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were facebook.com, mail.yahoo.com, WordPress Dashboard, networkedblogs.com, and gu.wordpress.com.

Some visitors came searching, mostly for અમિતાભ બચ્ચન, મા બાપ, મા બાપને ભૂલશો, એસએમએસ, and સેલવાસ.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

અંતરયાત્રા December 2010
7 comments and 1 Like on WordPress.com,

2

મારા વિશે December 2009
25 comments

3

મારા આદર્શ January 2010
5 comments

4

સોહરાબુદ્દીન : સીબીઆઈની રામાયણ August 2010
8 comments

5

ચીટીંગ – એક દગો October 2010
6 comments