Category Archives: આવેગ

ગમે

બસ આમજ હસતા રહો તો દિલને ગમે

થોડા રમતા રહો તો દિલને ગમે…

લાગણી થોડી ખરબચડી હશે તો ચાલશે

ઝાકળ જેવી ભીની હોય તો ગમે…

ઝળહળતો સુરજ પણ શીતળ ચાંદ કાજ તરસે છે

થોડા તીખા ગુસ્સા સાથે મધમીઠું સ્મિત રમે તો ગમે…

સુગંધ તો તીવ્ર હોય જ ગુલાબની

ક્યારેક ચંપો મહેકે તો ગમે…

સતત વરસતી લાગણીઓમાં સંભાવના ઓટની ઓછી હોય છે

ઢોળાયા વગરની લાગણી આંસુંઓમાં હોય તો ગમે…

કહેજો

અવશેષ આંસુના કોઈ શોધો તો કહેજો

એ ધડ ઉપર મુકવા માથું મળે તો કહેજો…

કુરબાની તો ચાલી આવી છે વર્ષોથી

વ્યાખ્યા કદાચ બદલાઈ છે…

પાક હતા કદાચ પયગંબર પણ

ફરજંદો ને ફરિશ્તા થવાનું કહેજો..

ધણીની વાટ ઘણીય હામથી જોતી એ નવપરિણિતા

હાથમાં આવ્યા છે અડધા લોહીભીના હાથ કહેજો….

બેબાકળી એ માને દાઝેલ “હીરો” મળ્યો તો ખરો

શું ખબર હતી એના આંસુઓની એ હતી પરીક્ષા કહેજો…

ધર્મની “જેહાદ” તો પ્રતાપ, પૃથ્વીરાજ ને શિવાજી પણ લડ્યા હતા

પણ એ નહોતા આવા કાયર એમ કાનમાં કહેજો….

વિમેશ પંડ્યા

તું ગઈ છે ત્યારથી…

હા, ત્યારથી જ

તું ગઈ છે ત્યારથી..

હું એકલો પડી ગયો છું.

તું ગઈ છે ત્યારથી…

આ માટલુંય ખાલી નથી થતું

ને પાછલા ઓરડાનો તો દરવાજોય ખુલ્યો નથી

તું ગઈ છે ત્યારથી…

રસોડાની બારી પણ હજી બંધ છે ને

વાસણનો તો અવાજ જ નથી આવતો

તું ગઈ છે ત્યારથી….

“અરે એય” એવો અવાજ નીકળે તો છે

પણ, દિવાલોય ખીજાઈને સર્જે છે પડઘો 

તું ગઈ છે ત્યારથી…

“તું શું કરે છે?” પુછવાનું મન તો થાય છે

પણ સુતી હોઈશ એમ કરી યાદને દબાવી દઉં છું

તું ગઈ છે ત્યારથી…

[તસવીરઃ રીડગુજરાતી ડોટ કોમ]

વ્યથા

એ છબછબીયું ….!

તરસતી ધરતી, સરળ જીંદગી,
પલળતી ધરાર નભ તળે
વરસ વરુણ મુજ વ્યાકુળ અંગે
વણલુછ્યાં એ ઘાયલ અંગે
આછકલા ફોરાં ને ભીતી ભરાડ વાવાઝોડાની…
ગરજ ફુલાતી નદીઓ તરસી રડમસ સાગર ઓથે
મોરલીયાના કંઠે ડુમા હાલી ગાયો મોટે ગામતરે..

તસવીર સૌજન્ય

સમર્થ કા નહીં દોષ

આજે સમાચાર વાંચતાં વાંચતાં કંઈક વાંચેલું હોય એમ લાગ્યું. ખોલીને જોયું તો ચમકી ગ્યો. બ્લોગ મિત્ર શ્રી મુર્તુઝા પટેલના બ્લોગપર તેમની મૌલીક ભાષા અને શબ્દોમાં મુકાયેલ લેખ તમારો ભાવ કેટલો?…તમે (વ)ધારો એટલો?!?!?… ગુજરાતના ખુબજ જાણીતા અખબાર “દિવ્યભાસ્કર“માં માત્ર થોડા શબ્દો અને વાક્યરચનાના ફેરફાર સાથે મુકવામાં આવ્યો  છે.

જુવો આ પોસ્ટઃઆખરે કોણ હતો મેટ્રો સ્ટેશન પર વાયોલિન વગાડનારો તે વ્યક્તિ?

દિ.ભા.એ મારા મત પ્રમાણે કોપી કરી છે એમ કહેવાય….

મને દિ.ભા. દોષી એટલા માટે લાગ્યું કે અલીભાઈએ આ પોસ્ટ ૪થી મે ના રોજ મુકી છે અને દિ.ભા. એ ૦૭.૦૭.૨૦૧૧ ના રોજ. (કદાચ મોડુ ધ્યાનમાં આવ્યું હશે…!!)

આ પોસ્ટ તેમજ આવી અન્ય પોસ્ટ વિશે મારે દિ.ભા. ના શ્રી અજય ઉમટ સાહેબ સાથે વાત કરવી છે. આ પોસ્ટ એમને ઈમેઈલ તો કરું જ છું પણ સીધો ટેલીફોન સંપર્ક પણ કરવાની ઈચ્છા છે. જો કોઈ મિત્ર પાસે એમનો સંપર્ક સેતુ હોય તો ઈમેઈલ દ્વારા મોકલવા વિનંતી.

 

સાથે એક નાનકડો સવાલઃ

જો નવો બ્લોગર મિત્ર એના બ્લોગ પર આ રીતે લેખ/કવિતા કે અન્ય કાંઈ પણ મુકે ત્યારે આપણે જે રીતે એને સમજાવીએ છીએ એના પ્રમાણમાં આવડા મોટા માધ્યમને સમજાવવા માટે કઈ પધ્ધતિ વાપરવી જોઈએ??

સમર્થ કા નહીં દોષ…. અથવા નાણાં વગરનો નાથીયો ને નાણે નાથાલાલ….

બધું સરખું જ ને..???

 

શું દિ. ભા. એ આર્ટીકલ શ્રી પટેલના નામે નહોતું છાપી શકતું…?? (સોર્સઃએજન્સી લખ્યું છે.)

શું ગુજરાતીઓ અને ગુજરાતી ભાષા માટે શ્રી પટેલ છેક ઈજીપ્તના કેરોમાં બેસી તંદુરસ્ત લેખ લખે અને એની સીધી ઉઠાંતરી થાય એ યોગ્ય છે??

મારે આ બાબતે શ્રી પટેલ સાથે વાત થઈ ત્યારે એમણે શું જવાબ વાળ્યો ખબર છે???

વિમુ દોસ્ત, આને ક્રિયેટીવ ઇન્સ્પિરેશન કહેવાય. બીજાની બનાવેલી વાર્તા પોતાના શબ્દોમાં ફેરવી ને મુકવી…દી. ભા.નું આવું કામ તો સામાન્ય છે..

પણ આભાર દોસ્ત કે સમાચાર અપડેટ મોકલ્યું.

 

હવે આપણે શું કહેવું અને કરવું એ કહો….

 

 

યુવાન વિધવા/ત્યક્તા

આટલા આધુનિક અને મહત્તમ વૈજ્ઞાનીક જમાનામાં પણ કુદરતે પોતાની મહત્તા જન્મ અને મૃત્યુના સમય-સ્થળ અને સંજોગોને પોતાની પાસે રાખીને સાચવી રાખી છે જે દુનિયામાં કોઈ સમજી શકયું નથી અને સમજી શકવાનું નથી. આપણે માત્ર આ રહસ્યનો પડદો ઉંચકાયા પછી જે પરિસ્થીતિઓ નિર્માણ પામે છે એને સમય અને સંજોગો પ્રમાણે અનુકુળતાનો વાઘો પહેરાવવો પડે છે.

જીવનમાં ઉંમરનો ૨૨ થી ૪૫ વર્ષનો તબક્કો દરેક માટે કંઈ પણ કરવા માટે સુયોગ્ય તબક્કો છે જે દરમ્યાન એ પોતાની-પોતાના પરિવારની અને નવી પેઢીને માટે એક અલગ જ વિશ્વનું નિર્માણ કરી શકે છે પણ આજ સમયમાં અચાનક ઈશ્વરના કરે ને એવું કાંઈક ઘટે કે માણસ પાંગળો બની જાય અથવા એના આયુષ્યની દોરી પુરી થઈ જાય તો? જ્યાં એક ખુબસુરત લીલી વાડીનું નિર્માણ થવા જોઈતું હતું ત્યાં અચાનક આવેલા વાવાઝોડાની પરિસ્થીતિ ઉભી થાય છે કે નહીં?? કંઈક આવુંજ આપણા સમાજની દીકરીઓ સાથે હજી સુધી થઈ રહ્યું છે. યુવાન આશાઓ અને અપેક્ષાઓથી ભરેલી ઉત્સાહી કોડભરી કન્યા પોતાનું મૈયર છોડીને હસતું મોઢું રાખી ઈશ્વરે અને એના નિમિત્ત બનેલા એના માતા પિતાએ એના માટે નક્કી કરેલા યુવાન સાથે નવી જીંદગી શરૂ કરવા નીકળી તો જાય છે પણ મોટે ભાગે એના ભણતર, બુધ્ધિ અને આંખો ઉપર એક પાટો બાંધીને. એને લગ્ન વખતે મળેલાં ઘરેણાં જીવ કરતાં વધુ સાચવી રાખવાં પડે છે. એ બોલી નથી શકતી પણ હંમેશાં એની આંખની નીચે કાળનો એક આછો ભય સતાવતો હોય છે અને “એ અગર સત્ય થઈ જશે તો…..” ની કલ્પના માત્ર એને રોજ એના પતિના ઘરેથી નીકળ્યા પછી ધ્રુજાવતી રહે છે. યુવાન અને એમાંય સ્ત્રી (હજીય સ્ત્રી-પુરુષ અસમાનતાનાં ધોરણોને કારણે) હોવાને લીધે, હું લખતો નથી પણ એ જેટલી માનસિક, શારીરીક, સામાજીક અને આર્થીક સમસ્યાઓનો સામનો કરે છે અથવા કરી શકે છે અથવા કરી રહી છે અથવા કરવાની એના માથે જવાબદારી હોય છે કદાચ એટલી તો નહી પણ એના ૧૦૦મા ભાગની પણ પુરુષ પાસે ખાલી અપેક્ષા પણ રાખવી વ્યર્થ થઈ જાય છે. એવી દીકરીઓ, બહેનો અરે જવા દો “સ્ત્રીઓ”ને સમાજ પોતાની જવાબદારી, કમનસીબ જેવી ના ગણી એના પુનઃલગ્ન માટે આગળ આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. સાથે સાથે એક ખુબ જ સાચી વાત એ પણ છે કે જ્યારે આ દિશામાં પ્રથમ પગલું ભરવાનો પ્રયત્ન પણ થશે અથવા વિચાર પણ કરવામાં આવશે ત્યારે

  • મારા જ ઘરેથી કેમ..?
  • ફલાણા ને ત્યાં પહેલાં જાઓ..
  • મારે ફરી નથી પરણવું / પરણાવવી
  • ભઈ તમને મારું જ ઘર મળ્યું ?
  • અમે ઈજ્જત વેચી નથી ખાધી

એવા તમામ પ્રકારના વિરોધ અને અગવડોનો સામનો કરવો પડશે. પણ જ્યારે ખબર જ છે કે આવું થશે તો એના માટે શું કરવું જોઈએ અથવા શું કરી શકાય જેવા વિકલ્પો વિચારી શકે એવા પ્રબુધ્ધ સભ્યો આપણી પાસે છે જ.

આ સાથે જો યુવાન ત્યક્તાઓ માટે જોઈએ તો….

સમાજમાં જે રીતે છુટાછેડા અને આંતરજ્ઞાતિય લગ્નો વધી રહ્યા છે એજ ગતિથી યુવાન સ્ત્રીઓને લગ્ન પછી ખુબજ ઓછા સમયગાળામાં નગણ્ય કારણોસર અથવાતો બહાનાં હેઠળ ત્યજી દેવાના કિસ્સાઓ પણ વધી રહ્યા છે. લાંબા પહોળા સંબંધો ધરાવતા સમાજના દરેક કુટુંબો આવા કોઈને કોઈ કિસ્સા વિશે માહિતગાર છે. આવા કિસ્સાઓને વ્યક્તિગત રીતે ના લેતાં જો સામુહિક રીતે લેવામાં આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. ઘણી વખત યુવતીઓએ ત્યક્તા ન બનવા/કહેવડાવવા માટે શારીરીક અથવા માસીક ત્રાસ સતત સહન કરવા પડે છે. શું એ યુવતીએ એની જીંદગી માટે ક્યારેય આવી અપેક્ષા રાખી હશે? આવી પળે એ શું વિચારતી હશે? શું એની સાથે જે કાંઈ પણ ઘટી રહ્યું છે/રહ્યું હોય છે એવામાં સમાજે શું માત્ર ચુપચાપ તમાશો જોઈ રહેવા જોઈએ? આ વિષય પર હું કેટલું લખી શકુ છું એ કદાચ મારી કલમ પણ નથી જાણતી. કદાચ વડીલો વધુ સમજીને આગળ વધે તો કદાચ વધુ સારા પરિણામો આવી શકે છે.

ખાસ નોંધઃ ઉપરના બંને મુદ્દાઓમાંથી એક પણ મુદ્દો યુવાન પુરુષને અસર કરતો નથી.

તસવીર મારી પાસે આવેલા એક મેઈલમાંથી લેવામાં આવી છે…


લગ્ન અને આંતરજ્ઞાતીય લગ્ન

સમાજમાં પરિવારને જણાવ્યા વગર અથવા આંતરજ્ઞાતીય લગ્નોની સંખ્યા ઉત્તરોત્તર વધતી જાય છે.  કારણ કે લગભગ ૧૦૦% શીક્ષીત અને ૮૦% કરતાં વધુ યુવાનોથી છલકાતો સમાજ પોતાનાં બાળકોની ભાવનાઓ નથી સમજી શક્યો.

ખાસ કરીને છોકરીઓ દ્વારા ભરવામાં આવતાં આવાં પગલાં મારી દ્રષ્ટીએ એમના કરતાં એમના પરિવાર અને માતા-પિતાની મોટી ભુલોને કારણે હોય છે. બાળકો પર પ્રભાવ કરતાં દબાણ વધુ હોય છે, સમજાવવાની ઢબ એમને નજીક લાવવાની જગ્યાએ વધુ દુર લઈ જાય એવી હોય છે. ઘરે એમને શું ભણવું છે એના કરતાં એમને ક્યાં લગ્ન કરાવવાની ઇચ્છા છે એની ચર્ચાઓ થતી હોય છે. એમની સામે સમાજને ખુબજ વિચિત્ર રીતે રજુ કરવામાં આવે છે જેને કારણે એમને સમાજ પ્રત્યે ભાવ વધવાની જગ્યાએ સુગ ચડવા માંડે છે.

આ સિવાય જ્યારે છોકરાઓની વાત હોય ત્યારે ખુદ એમનાજ માતા પિતા “હવે સમાજ જેવું છે જ ક્યાં???…બધ્ધાય બહારથી લાવે છે હવે તો… ફલાણાના ઘરે જ જુવોને..” જેવા સંવાદો રજુ કરી જાણે એને સામેથી જ આવું પગલું ભરવા કાં તો ઉશ્કેરે છે અથવા પ્રેરણા આપે છે. આવું કરતી વખતે એ કદાચ એમની જાતને જ ભુલી જતા હોય છે.

આ વિષય ખુબજ સમજદારી પુર્વકનો અભ્યાસ માંગી લે એવો છે. માત્ર જીંદગીનો અનુભવ એકલો જ આવી બાબતોમાં સીધો જ નિર્ણય લઈ લેવા માટે મારી દ્રષ્ટીએ પુરતો નથી પણ જમાના પ્રમાણે પેઢીમાં આવેલાં પરિવર્તનો, શીક્ષણ, સગવડો અને જરૂરીયાતો સમજ્યા બાદ કંઈ પણ સમજાવવા અથવા સમજવા માટે જરૂરી અથવા તો ફરજીયાત છે.

જ્યાં સુધી નવી પેઢી સાથે સંકળાયેલી આવી પાયાની બાબતો અંગે એમને સાથે રાખીને વિચાર વિમર્શ અથવા તો નિર્ણયો સુધી નહીં પહોંચવામાં આવે ત્યાં સુધી કદાચ આવું ચાલતું જ રહેશે અને હા, જો આ બાબતે જલ્દી / યુધ્ધના ધોરણે જો યોગ્ય સમજ સાથે પગલાં લેવામાં નહી આવે તો હજી સુધી સમાજનું જે પ્રકારનું અસ્તીત્વ આપણે જોઈ રહ્યા છીએ એનું આયુષ્ય બહું ઓછા વર્ષો સુધી હશે…

“આ માત્ર મારો પોતાનો મત છે.”

 

 

તસવીર સૌજન્યઃ ક્લીક કરો

૨૬/૧૧- એ કારમી યાદ

આજે ૨૬/૧૧/૨૦૧૦,

વિશ્વના સૌથી મોટા આતંકવાદી હુમલાની બીજી વરસી… 

શું કર્યું…???

કોણે કર્યું…???

કેમ કર્યું…???

કોના કહેવાથી કર્યું…???

બધાજ પ્રશ્નોના જવાબ હજીય….”….” મૌન…..

થોડા હરખાઈ ગ્યા સ્પેશિયલ કોર્ટના ચુકાદાથી…..

ફટાકડા ફોડ્યા…. જુલુસ કાઢ્યા….

બધાજ રાજકારણીઓએ સભાઓ ગજવી….

આતંકવાદ સામેનો ચુકાદો ગણાવ્યો…..

પણ એ ચુકાદા પછી તરત એ વખતના તત્કાલીન ગ્રુહ પ્રધાન શ્રી શ્રી શ્રી પી. ચીદમ્બરમ સાહેબે એને સમજાવી દીધું કે આપણા કાયદા કેટલા પોલા છે અને એ હજી ક્યાં ક્યાંથી નિર્દોષ છુટી શકે છે….

શું ફાયદો થયો એ ચુકાદાનો….????

હજી સુધી તો શહીદોએ પહેરવા પડેલા તકલાદી બખ્તર—કે જેના લીધે એમણે શહીદ થવું પડ્યું— એની તપાસ પણ પુરી નથી થઈ…..

મુંબઈમાં આ ત્રીજા મુખ્યમંત્રી આવ્યા અને દેશનું સુકાન ફરી વખત દેશનાસૌથી શ્રેષ્ઠ અર્થશાસ્ત્રી શ્રી મનમોહન સિંહના ખોળામાં આપવામાં આવ્યું….

શું ફાયદો થયો……???

હજીય પાકિસ્તાન કસાબ ઉપર લગાડવામાં આવેલા ગુનાઓની યાદીજ માંગી રહ્યો છે…

કાશ્મીરનો ચીન બાજુનો ભાગ ચીનને ભેટમાં આપે છે…..

વાટાઘાટોમાં આતંકવાદ વિરોધી છીએ અને ભારત સાથે છીએ એવુ નિવેદન આપે છે….

નક્કર શું…?????

જનતાને મળતી સુવિધાઓ ડંખે છે……

૧,૭૬,૦૦૦ કરોડ (એક લાખ છોંતેર હજાર કરોડ) જેવી માતબર રકમનું પેકેજ જો દેશના કોઈ વિકાસશીલ રાજ્ય પાછળ અથવા પછાત રાજ્ય પાછળ ખર્ચવામાં આવે તો હજીતો ઓબામાએ હાથ પકડીને ભીખ માંગી છે…..ઈંગ્લેન્ડ, ચીન, રશીયા જે પોતાને વિશ્વના તાજ સમજી રહ્યા છે ને એ બધાય પગ પકડીને ભીખ માંગે…..

ભલુ થજો ગુજરાત પોલીસનું કે એણે અક્ષરધામના આતંકવાદીઓને મારી જ નાખ્યા…. અરે એ જ ઉદ્દેશથી યુધ્ધ કર્યું……. જો ત્યાંથીય એકાદ જીવતો પકડાયો હોત તો એ આ નપુંસકોના પાપે આપણા ખર્ચે, આપણી પાસે ચખાવીને જમતો હોત……

આપણે બીમાર પડીએ તો ખિસ્સામાંથી કાઢો અથવા પુર્વ તૈયારી રૂપે મેડીક્લેઈમ કરાવો……

એમની એ ચિંતાય આપણે…

કદાચ આપણેય સાચું માનીએ તોય મારો એક પ્રશ્ન છે કે સાધ્વી પ્રજ્ઞાએ શું ખોટું કર્યું…???

શું ભાયડાઓ તૈયાર નહોતા ત્યારે લક્ષ્મીબાઈએ યુધ્ધની ધુરા નહોતી સંભાળી…???

આજેય સોમનાથમાં વિધર્મીઓ દ્વારા ધ્વંસ કરાયેલા જ્યોતીર્લીંગની સ્થાપના મહારાણી અહલ્યાબાઈએ કરી હતી એ કોઈ ભુલી શકે છે..???

………

મારી આંગળીઓ થર થર કાંપી રહી છે…..

મને એવું લાગી રહ્યું છે કે હું આવું બધુ લખીનેય ધરાતલના શુરવીર શહીદો, વીરો અને વીરાંગનાઓનું સન્માન અને શ્રધ્ધાંજલી નહી પણ અપમાન કરી રહ્યો છું….

મારે હવે થોભી જવું જોઈએ…..

મારી આંખો અને બાજુઓમાંથી રક્તપ્રવાહ થાય એના પહેલાં હું વિરમું છું….

હે શહીદો….. વીરો…. પિતાઓ….. માતાઓ…. ધરતીના લાલ સપુતો….

હું તમને શત શત વંદન કરું છું…….. મારી શબ્દપુષ્પ અંજલી સ્વીકાર કરો…..

તમે ઈશ્વરની સૌથી નજીક છો….

હે પુણ્યશાળી આત્માઓ…..

હવે સહન નથી થતું…..

તમે તો “અબ તુમ્હારે હવાલે વતન સાથીઓ” કહીને અનંતના પંથે વહી ગયા…

પણ

મા ભારતીની રક્ષા કાજે એમને પેલું “યદા યદા હી ધર્મસ્ય… ગ્લાનિર્ભવતી ભારત…….” વાળૂં વચન યાદ કરાવજો

અને

મા ભારતીના દુશ્મન એવા નપુંસક રાજકારણીઓથી છુટકારો અપાવવા પ્રાર્થના કરજો…..

અસ્તુ…..