Category Archives: વાર્તા

પોતે-એક સમસ્યા

“દાદુ, એક નવી વાત
સાવ જુની પણ નવી જ….

ફક્કડ કોરે કોરી…..

કેમ પહેલા ધ્યાન ના ગયું???”

“અરે ધ્યાન તો દીધું હતું, પણ સમજમાં આવવું જોઈએ ને….”

“પણ તમે તો કહો છો કે તમને બધું સમજાય છે..?????”

“જુઠું બોલો છો????”

“ના સાવ એવું નથી, પણ વિષય થોડો અઘરો છે….”

“અરે…!!!!! તમે આખી દુનિયાને જાણવાની વાત કરો છો અને આમાં તો વિષય જ નથી, આ તો તમે પોતેજ છો…, વાતેય તમારી પોતાની છે…. તોય..???”

“અરે એ તને નહિ સમજાય…”

“કેમ??, કેમ નહી સમજાય?”

“જવા દેને..”

“ના ભાઈ… હું સમજાવું છું તને,

તારે તારી જાતને સમજવી હોય તો,

સમય દેવો પડે પોતાની જાતને,

ચાહવી પડે પોતાની જાતને,

પસાર થઈ ગયેલા સમયને વાગોળવો પડે,

પોતાનું પોતાની જાત સાથે તાદમ્ય બંધાય એ માટેના પ્રયાસ કરવા જોઈએ,

કાંઈ પણ કરતા પહેલા આંખ બંધ કરી અંદરથી આવતા અવાજને સાંભળવો પડે,

પોતાની સામે ઉપસ્થીત થતા પ્રશ્ન, સમસ્યા કે પરિસ્થીતિ માટે એને પુછવું પડે,

એનો મુખ્ય ખોરાક, ધ્યાન, શાંતી અને શ્વાસ દેવો પડે,

આંખ બંધ કરી શેખચલ્લીનાં સપનાં જોવાની જગ્યાએ પોતે કરી રહેલા કામના, પોતે બાંધેલા સંબંધોના, ઈશ્વરે બાંધી આપેલા તમારા સંબંધો -મા-બાપ-ભાઈ-બહેન-પતિ-પત્ની-બાળકો-ના ભવિષ્ય વિશે રોજ થોડું થોડું ચિંતન (ચિંતા નહી) કરવું જોઈએ.

બીજાઓની પંચાત કરી, આખી દુનીયાને સમજવાનો ડોળ કરવાથી કાંઈ પોતાને ના ઓળખી શકાય,

દુનિયામાં “મોટા ભા”ની જગ્યાઓ ક્યાંય ખાલી નથી એટલે તમે જો સમજતા હોવ કે તમે “એ” છો તો એ તમારો વહેમ છે દાદુ…..

જરાક આંખ બંધ કરો અને માંહ્યલો શું કહે છે એ જાણવાનો પણ પ્રયત્ન કરો…

દાદુ ગોલ્ડન ફ્રેમના ચશ્મા કાઢી દુધ જેવા સફેદ ઝભ્ભાના ખિસ્સામાં નાખતાં નાખતાં કોલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતા એના પૌત્રને જોઈ રહ્યા હતા.

બીજે દિવસે પંચાયતમાં જાહેરાત થઈ, “દાદુ હવેથી પંચાયતમાં હાજરી નહિ આપે….”

 

નોંધઃ મારો નવલીકા લખવાનો પ્રથમ પ્રયાસ, તસવીર ગુગલ પરથી સર્ચ કરીને લીધી છે જેનું લોકેશન અહીં છે.

 

આભાર

વિમેશ પંડ્યા

૧૭.૧૧.૨૦૧૦