Blog Archives

સપનાના સોદાગર

સતત ઝુકેલી એ પાંપણે સપના ઉજાગર કર્યા,

વિખરાયેલી ઝુલ્ફોએ પવનદેવ પરાસ્ત કર્યા…

 

સદાય બીડેલા હોઠથી જે બે મીઠા બોલ કહ્યા,

દિલ વીંધાયું અને યૌવનના ઠેકાણા ના રહ્યા…

 

ગમતીલા ભાવે પુષ્ટ નિખાર પર અમે ખુબ મોહી પડ્યા

શરમના શેરડા બળપુર્વક તમારા ગાલે રમી ગયા…

 

અપેક્ષીત હતો રમણીય એ સપનાંનો ભારો,

સપનાં છોડી ઓરા આવો પુરો હવે જન્મારો…

 

બસ કીધો’તો સોદો આપણે ભુલથી ઓ સોદાગર,

સપનાઓ રંગીન બનાવી આંખો કેમ ધ્રુજાવો…

 

[તસવીર સૌજન્યઃ શ્રી આશીષ સોમપુરા]

ફરિયાદ

તારા તરફ એક ફરિયાદ છે મને

મળવું છે મુશ્કેલ છતાં પળભરમાં ખોવાય છે.

સલ્તનત આ દુનિયાની છે રંગીન

બતાવ્યું એકજ ઈશારાથી તેં,

પ્રયાસ કરું છું જોવાનો પણ

બધે જ તું દેખાય છે.

શું વાંક છે મારો

કે

અવાજ પહેલાં પડઘો સંભળાય છે,

ઝુલ્ફો લહેરાતા પહેલાં એનો

પડછાયો અથડાય છે.

પગરવની ચાહમાં

પગે પથ્થર અથડાય છે,

નિરવતાના રવ માંહી

તારી ચાહત ભટકાય છે.

ઈશારાનો અર્થ ના સમજું એટલો નાદાન તો નથી જ

એ પહેલા શરમનો શેરડો તારા ગાલ પર ગભરાય છે.

 

[તસવીર સૌજન્યઃ ImageHousing.com]

મુગ્ધા

એ અણીયાળી આંખો એ ચિત્ત કર્યો

એ વિખરાયેલી ઝુલ્ફોએ વિચલીત કર્યો

હું માત્ર હું હતો

એણે મુગ્ધતાથી મુર્ત કરી

“હું” માંથી અમે બનવા મજબુર કર્યો.

 

ગુનો કરવાની તો કલ્પના જ નહોતી

નિરખવાનો એક દોષ થઈ ગયો.

મુગ્ધ ઈશારાથી પળભર માટે સંકોચ થઈ ગયો.

 

કાંઈ હું વિચારું વેણી સાથે મારે શું સંબંધ?

વેણી પણ નીકળી “મુગ્ધા” સુવાસે ભ્રમિત કર્યો.


મગરૂર મારી નિષ્ઠાથી હું જાતે જ પરે થયો

લાખ પ્રયાસો છતાં હું જાતે જ બેહોશ થયો.

 

વૈચારિક દશાએ પુછ્યું કે મારી સાથે જ કેમ?

જવાબ શોધવાની ફિરાકમાં હું ખુદને જડી ગયો.

 

[ફોટોઃપ્રાચી દેસાઈ, ફોટો સૌજન્યઃ શ્રી આશીષ સોમપુરા ]