Blog Archives

જવાની

તરસતી તરસની પ્યાસ છે જવાની

જીંદગીનું જોરદાર હલેસું છે જવાની

 

લાગણીના લહેકામાં લહેરાય જવાની

બુંદ બુંદ નીચોવાય જવાની

 

ખાંડાની ધારની ચમક છે જવાની

પીપળાની પાળે છલકાય જવાની

 

તોફાની તડકે વીંઝાય જવાની

ચોમાસે મસ્તીથી ભીંજાય જવાની

 

શમણાંની સાંજે સર્જાય જવાની

ઉમ્મીદોની ઓથે લપાય જવાની

 

શરમ થોડેથી શરમાય જવાની

જવાન ભુજામાં સમાય જવાની

 

ખુબસુરતીમાં મઢાય જવાની

પથ્થર પરસેવે નહાય જવાની

 


(પ્રયાસ છે. માર્ગદર્શન જરૂરી છે.)

Advertisements

યુવાન વિધવા/ત્યક્તા

આટલા આધુનિક અને મહત્તમ વૈજ્ઞાનીક જમાનામાં પણ કુદરતે પોતાની મહત્તા જન્મ અને મૃત્યુના સમય-સ્થળ અને સંજોગોને પોતાની પાસે રાખીને સાચવી રાખી છે જે દુનિયામાં કોઈ સમજી શકયું નથી અને સમજી શકવાનું નથી. આપણે માત્ર આ રહસ્યનો પડદો ઉંચકાયા પછી જે પરિસ્થીતિઓ નિર્માણ પામે છે એને સમય અને સંજોગો પ્રમાણે અનુકુળતાનો વાઘો પહેરાવવો પડે છે.

જીવનમાં ઉંમરનો ૨૨ થી ૪૫ વર્ષનો તબક્કો દરેક માટે કંઈ પણ કરવા માટે સુયોગ્ય તબક્કો છે જે દરમ્યાન એ પોતાની-પોતાના પરિવારની અને નવી પેઢીને માટે એક અલગ જ વિશ્વનું નિર્માણ કરી શકે છે પણ આજ સમયમાં અચાનક ઈશ્વરના કરે ને એવું કાંઈક ઘટે કે માણસ પાંગળો બની જાય અથવા એના આયુષ્યની દોરી પુરી થઈ જાય તો? જ્યાં એક ખુબસુરત લીલી વાડીનું નિર્માણ થવા જોઈતું હતું ત્યાં અચાનક આવેલા વાવાઝોડાની પરિસ્થીતિ ઉભી થાય છે કે નહીં?? કંઈક આવુંજ આપણા સમાજની દીકરીઓ સાથે હજી સુધી થઈ રહ્યું છે. યુવાન આશાઓ અને અપેક્ષાઓથી ભરેલી ઉત્સાહી કોડભરી કન્યા પોતાનું મૈયર છોડીને હસતું મોઢું રાખી ઈશ્વરે અને એના નિમિત્ત બનેલા એના માતા પિતાએ એના માટે નક્કી કરેલા યુવાન સાથે નવી જીંદગી શરૂ કરવા નીકળી તો જાય છે પણ મોટે ભાગે એના ભણતર, બુધ્ધિ અને આંખો ઉપર એક પાટો બાંધીને. એને લગ્ન વખતે મળેલાં ઘરેણાં જીવ કરતાં વધુ સાચવી રાખવાં પડે છે. એ બોલી નથી શકતી પણ હંમેશાં એની આંખની નીચે કાળનો એક આછો ભય સતાવતો હોય છે અને “એ અગર સત્ય થઈ જશે તો…..” ની કલ્પના માત્ર એને રોજ એના પતિના ઘરેથી નીકળ્યા પછી ધ્રુજાવતી રહે છે. યુવાન અને એમાંય સ્ત્રી (હજીય સ્ત્રી-પુરુષ અસમાનતાનાં ધોરણોને કારણે) હોવાને લીધે, હું લખતો નથી પણ એ જેટલી માનસિક, શારીરીક, સામાજીક અને આર્થીક સમસ્યાઓનો સામનો કરે છે અથવા કરી શકે છે અથવા કરી રહી છે અથવા કરવાની એના માથે જવાબદારી હોય છે કદાચ એટલી તો નહી પણ એના ૧૦૦મા ભાગની પણ પુરુષ પાસે ખાલી અપેક્ષા પણ રાખવી વ્યર્થ થઈ જાય છે. એવી દીકરીઓ, બહેનો અરે જવા દો “સ્ત્રીઓ”ને સમાજ પોતાની જવાબદારી, કમનસીબ જેવી ના ગણી એના પુનઃલગ્ન માટે આગળ આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. સાથે સાથે એક ખુબ જ સાચી વાત એ પણ છે કે જ્યારે આ દિશામાં પ્રથમ પગલું ભરવાનો પ્રયત્ન પણ થશે અથવા વિચાર પણ કરવામાં આવશે ત્યારે

  • મારા જ ઘરેથી કેમ..?
  • ફલાણા ને ત્યાં પહેલાં જાઓ..
  • મારે ફરી નથી પરણવું / પરણાવવી
  • ભઈ તમને મારું જ ઘર મળ્યું ?
  • અમે ઈજ્જત વેચી નથી ખાધી

એવા તમામ પ્રકારના વિરોધ અને અગવડોનો સામનો કરવો પડશે. પણ જ્યારે ખબર જ છે કે આવું થશે તો એના માટે શું કરવું જોઈએ અથવા શું કરી શકાય જેવા વિકલ્પો વિચારી શકે એવા પ્રબુધ્ધ સભ્યો આપણી પાસે છે જ.

આ સાથે જો યુવાન ત્યક્તાઓ માટે જોઈએ તો….

સમાજમાં જે રીતે છુટાછેડા અને આંતરજ્ઞાતિય લગ્નો વધી રહ્યા છે એજ ગતિથી યુવાન સ્ત્રીઓને લગ્ન પછી ખુબજ ઓછા સમયગાળામાં નગણ્ય કારણોસર અથવાતો બહાનાં હેઠળ ત્યજી દેવાના કિસ્સાઓ પણ વધી રહ્યા છે. લાંબા પહોળા સંબંધો ધરાવતા સમાજના દરેક કુટુંબો આવા કોઈને કોઈ કિસ્સા વિશે માહિતગાર છે. આવા કિસ્સાઓને વ્યક્તિગત રીતે ના લેતાં જો સામુહિક રીતે લેવામાં આવે એ ખુબજ જરૂરી છે. ઘણી વખત યુવતીઓએ ત્યક્તા ન બનવા/કહેવડાવવા માટે શારીરીક અથવા માસીક ત્રાસ સતત સહન કરવા પડે છે. શું એ યુવતીએ એની જીંદગી માટે ક્યારેય આવી અપેક્ષા રાખી હશે? આવી પળે એ શું વિચારતી હશે? શું એની સાથે જે કાંઈ પણ ઘટી રહ્યું છે/રહ્યું હોય છે એવામાં સમાજે શું માત્ર ચુપચાપ તમાશો જોઈ રહેવા જોઈએ? આ વિષય પર હું કેટલું લખી શકુ છું એ કદાચ મારી કલમ પણ નથી જાણતી. કદાચ વડીલો વધુ સમજીને આગળ વધે તો કદાચ વધુ સારા પરિણામો આવી શકે છે.

ખાસ નોંધઃ ઉપરના બંને મુદ્દાઓમાંથી એક પણ મુદ્દો યુવાન પુરુષને અસર કરતો નથી.

તસવીર મારી પાસે આવેલા એક મેઈલમાંથી લેવામાં આવી છે…